Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 

image002ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΝΟΜΟΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ

ΔΗΜΟΣ ΔΙΣΤΟΜΟΥ-ΑΡΑΧΩΒΑΣ-ΑΝΤΙΚΥΡΑΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΗΜΑΡΧΟΥ

Ταχ. Δ/νση : 10ης Ιουνίου 28,Τ.Κ. 32005

Τηλ. 2267350101, FAX : 22670-22063

E-MAIL: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Δίστομο, 10 Ιουνίου 2016

    

 

 

 

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ ΑΡΑΧΩΒΑΣ ΑΝΤΙΚΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ

 

 

Σεβασμιότατε, αιδεσιμότατοι,
Κύριε Πρόεδρε της Βουλής των Ελλήνων,
Κύριε Υπουργέ,
Κύριοι Βουλευτές,
Κύριε Αρχηγέ Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας,
Κυρία Αντιπεριφερειάρχη,
Κύριοι Δήμαρχοι των Μαρτυρικών Πόλεων,
Κύριοι εκπρόσωποι της Τοπικής και Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης,
Κύριοι εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων & των Σωμάτων Ασφαλείας,
Κύριοι Πρέσβεις,
Κύριοι εκπρόσωποι των κομμάτων, φορέων και συλλόγων,
Συμπολίτισσες και Συμπολίτες

 

 

Η επέτειος της ενθύμησης και απόδοσης τιμής στους σφαγιασθέντες συμπατριώτες μας από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις 10 Ιουνίου του 1944 δεν είναι ένα τυπικό χρέος που κάθε φορά επιτελούμε με ευλαβική συνέπεια και ανυπόκριτο σεβασμό. Αναμφίβολα, η συναίσθηση του χρέους είναι το πρώτο που μας κινητοποιεί και μας αφυπνίζει και παράλληλα τα ποικίλα συναισθήματα των επιζώντων και των απογόνων των θυμάτων της Σφαγής - που όλο τον χρόνο είναι παρόντα - δίνουν το έναυσμα για μια βαθύτερη περισυλλογή και εντονότερο προβληματισμό την ημέρα αυτή.

 

Το Μνημόσυνο για τους νεκρούς μας, είναι άμεσα συνδεδεμένο με την θλίψη και τον απέραντο πόνο που προκαλεί η ανάμνηση του αποτρόπαιου  αυτού γεγονότος. Η αποφράδα και ζοφερή αυτή μέρα αποτελεί ορόσημο για την ιστορία του τόπου μας. Όλα τα γεγονότα, οι ενέργειες, οι πράξεις, οριοθετούνται πριν ή μετά την Σφαγή για τους κατοίκους  της μικρής μας κωμόπολης. Και πώς να γίνει αλλιώς αφού, όπως είπε και στον Λόγο της απελευθέρωσης τον Οκτώβριο του 1944 ο Γέρος της Δημοκρατίας, ο Γεώργιος Παπανδρέου, οι ναζιστές:

«αφού εβεβήλωσαν, εβίασαν, έσφαξαν, λεηλάτησαν, αποχώρησαν ηττημένοι, αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια, τραύματα ψυχικά και σωματικά.»  Όλα αυτά βίωσαν στον μέγιστο βαθμό οι συμπατριώτες μας. Μια ματιά στα ονόματα που αναγράφονται στις επιτύμβιες στήλες του Μαυσωλείου και στις ηλικίες των θυμάτων, αρκεί για να νιώσει κανείς το μέγεθος του ολέθρου και της καταστροφής. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν διαβάζουμε είκοσι, τριάντα ονόματα από την ίδια οικογένεια, είκοσι από την οικογένεια Σφουντούρη, δεκαπέντε από την οικογένεια Κουτριάρη και ο θρήνος δεν έχει τελειωμό. Όταν δε αντικρίζουμε τις ηλικίες των θυμάτων, βρέφη δύο μηνών, παιδιά πέντε και δέκα ετών, νέοι, γέροι ογδόντα χρονών και παραπάνω, με μεγάλη δυσκολία συγκρατεί κανείς τα δάκρυά του. Κι αν ο σημερινός επισκέπτης δεν μπορεί να μην συγκινηθεί και να μην νιώσει θλίψη, φαντάζεται κανείς πόσος ήταν  ο θρήνος, ο πόνος και η απέραντη δυστυχία που ένιωσαν όσοι άνθρωποι έζησαν τα γεγονότα της Σφαγής. Αυτοί που είδαν τους δικούς τους ανθρώπους να χάνονται από τα όπλα των ναζιστών, τα μικρά παιδιά που αντίκρισαν με τα παιδικά τους μάτια τους γονείς τους νεκρούς, τα αδέλφια τους σκοτωμένα και ατιμασμένα, οι μάνες και οι γυναίκες  τους γιους και τους άντρες τους μισοπεθαμένους να ξεψυχούν στα χέρια τους, ανήμποροι να τους δώσουν ένα  ποτήρι νερό.

Μα βαθύτερος ήταν ο πόνος γι´ αυτούς που έμειναν πίσω. Τα τραύματα δεν ήταν μόνο σωματικά, ήταν κυρίως ψυχικά. Οι γέροι και οι ηλικιωμένες γυναίκες αναγκάστηκαν να μεγαλώσουν τα εγγόνια τους σαν νέοι γονείς, και πολλά παιδιά να περάσουν την παιδική τους ηλικία σε ιδρύματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, χήρες να σταθούν μάνα και πατέρας για τα παιδιά τους που ποτέ  δεν γνώρισαν τον πατέρα τους παρά μόνον από φωτογραφίες. Και οι νέοι να δουλέψουν σκληρά σε έναν τόπο φτωχό, ρημαγμένο από την απύθμενη αγριότητα του ναζισμού και του φασισμού.

 

Όλα αυτά έρχονται στο νου μας αυτήν την ημέρα και ενώνονται με το τεράστιο ΓΙΑΤΙ των επιζώντων της Σφαγής, που όσο πάνε λιγοστεύουν. Αυτό το ΓΙΑΤΙ γιγαντώνεται όσο περνούν τα χρόνια και απλώνεται στα χείλη όλων μας. Πώς  μπόρεσε να κυριαρχήσει το άδικο και να προκαλέσει τόσο πόνο; Κυρίως αναρωτιόμαστε : πότε αυτοί οι νεκροί και οι επιζώντες θα γευτούν τους καρπούς της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ; Μήπως δεν το αξίζουν; Προσέφυγαν στην τυφλή Θεά της Δικαιοσύνης και προσδοκούν την ιστορική στιγμή που εκείνη θα σταματήσει να «μένει αδικαίωτη». Έδωσαν διεθνώς, το παράδειγμα της δικαστικής διεκδίκησης και δημιούργησαν αργά και σταθερά, διεθνή νομολογία με κέντρο τον Άνθρωπο.  Συνεχίζουν να διεκδικούν, κωφεύοντας στα σκληρά λόγια μιας επίσημης Γερμανίας που θεωρεί το θέμα «νομικά και πολιτικά λήξαν». Αναμφίβολα η ηθική αποκατάσταση και η επικράτηση του Κράτους Δικαίου είναι η αποζημίωσή τους. Όχι γιατί θα ξεχάσουν τον πόνο τους - αυτός πια είναι η ίδια τους η φύση• αλλά γιατί μόνον έτσι θα αναπαυτούν οι ψυχές των δικών τους και θα θεωρήσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ ότι εκείνοι έγιναν «λευτεριάς λίπασμα» και αποτέλεσαν την μαγιά της επικράτησης και εδραίωσης της ειρήνης στον κόσμο.

 

Το αίτημα αυτό είναι επίκαιρο περισσότερο παρά ποτέ σήμερα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ενώ οι θηριωδίες του Β´ παγκοσμίου πολέμου και τα νοσηρά ιδεολογήματα του φασισμού και του ναζισμού που αιματοκύλησαν τον κόσμο θα έπρεπε να μας κάνουν να θέλουμε να ζούμε σε έναν ειρηνικό και γεμάτο ευτυχία κόσμο, σήμερα, που η επιστήμη με την ιλιγγιώδη ανάπτυξή της μας προσφέρει αυτή την δυνατότητα απλόχερα, δυστυχώς οι πόλεμοι, οι αιματοχυσίες και ο φανατισμός είναι  αυτά που κυριαρχούν.

 

 

Και όχι μόνον αυτό, αλλά βλέπουμε και στην πολύπαθη Ευρώπη, την ενωμένη Ευρώπη του Πολιτισμού και της Τέχνης, να αναφύονται και να δρουν πολιτικά μορφώματα και οργανώσεις που δηλώνουν νοσταλγοί ολοκληρωτικών καθεστώτων ή οπαδοί του ναζισμού και του φασισμού Κι αυτά τα φαινόμενα, δυστυχώς, δεν λείπουν ούτε από την χώρα μας• με τον μανδύα του νόμιμου πολιτικού σχηματισμού προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την σημερινή πολλαπλή κρίση που μαστίζει την χώρα μας και να αναδειχτούν σε παράγοντα πολιτικό και ρυθμιστικό.

 

Ευτυχώς, τα φαινόμενα αυτά είναι λίγα και σιγά - σιγά ξεθυμαίνουν, γιατί η δημοκρατική συμπεριφορά και αγωγή των Ελλήνων δεν ανέχεται τέτοια φαινόμενα, πόσο μάλλον που γρήγορα αποκαλύπτονται οι προθέσεις τους, και η απατηλή εικόνα της βοήθειας και της προσφοράς που θέλουν να προβάλλουν καταρρέει αυτόματα.

 

Ιδιαίτερα δε, εδώ, σε αυτόν τον τόπο που έχει δεινοπαθήσει από τις ναζιστικές πρακτικές, δεν μπορούμε να δεχτούμε τέτοιες συμπεριφορές.


Απλώνουμε χέρι φιλίας και συνεργασίας σε όλους και δεχόμαστε όλες τις απόψεις, όσο διαφορετικές και αν είναι, επειδή είμαστε κοινωνία  ανεκτικότητας και συνύπαρξης - όπως εξάλλου το επιβάλλει και το επιζητά η σημερινή πραγματικότητα με τις τεράστιες αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών - σε καμία όμως περίπτωση δεν είμαστε κοινωνία ανοχής εκφυλιστικών φαινομένων και αντιδημοκρατικών ενεργειών. Ποτέ δεν θα συμφωνήσουμε με ακραίες απόψεις και δεν θα αποδεχτούμε ως πρακτική και άποψη την ιδεολογία του ναζισμού. Οι οπαδοί τους θα μας βρουν σφοδρούς πολέμιους και οποιοσδήποτε επιχειρήσει να την επιβάλλει θα είναι πάντοτε απέναντί μας.


Γιατί, μπορεί η κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας να μας κάνει σκεπτικούς και, κάποιες φορές να αγανακτούμε, και να εκφράζουμε την διαμαρτυρία και την αντίθεσή μας στα κακώς κείμενα με λανθασμένο  τρόπο, αλλά στηριζόμενοι στην πανάρχαια δημοκρατική αγωγή μας, προσπαθούμε να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να δούμε τις αιτίες που οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση και επιτέλους να οδηγηθούμε και πάλι σε δρόμους ανάπτυξης και ευοίωνης  πορείας.

 

Εμείς, λοιπόν, επωμιζόμαστε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί αλλά απαιτούμε να κάνουν και οι άλλοι το ίδιο. Γιατί μόνον τότε θα επέλθει η κάθαρση. Και η κάθαρση είναι μεν ελληνική λέξη  και έννοια αλλά δεν απευθύνεται και δεν αφορά μόνον τους Έλληνες, αφορά και την ενωμένη Ευρώπη και ολάκερη την παγκόσμια κοινότητα.

 

Αν, πραγματικά, θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά και να υπάρξει πραγματική ευημερία, θα πρέπει να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις έχοντας ως μοναδικό οδηγό και στόχο τον «Ήλιο της Δικαιοσύνης»· να λύσουμε τα προβλήματα του παρελθόντος με βάση τους κανόνες του ΔΙΚΑΙΟΥ και τότε μπορούμε πια, όλοι μαζί, να συνυπάρξουμε  σε μια κοινή πορεία που θα αναδεικνύει τον άνθρωπο ως υπέρτατη αξία. 

 

Το Δίστομο και οι άλλες μαρτυρικές πόλεις υψώνονται ως σύμβολα ζωντανής ιστορικής μνήμης που δεν λησμονούν το παρελθόν τους γιατί όποιος δεν παραδειγματίζεται από αυτό είναι υποχρεωμένος να το ξαναζήσει με σκληρότερο, όμως, τρόπο, αλλά και ως σύμβολο ελπίδας και θέλησης να συνεχιστεί η ζωή με την αξιοπρέπεια που αρμόζει στον άνθρωπο. Στον άνθρωπο που αγωνίζεται και δημιουργεί και εξελίσσεται αξιοποιώντας το μεγαλύτερο και ισχυρότερο όπλο που διαθέτει: την λογική. Αυτό το όπλο όταν το χρησιμοποιεί σωστά μεγαλουργεί και προκόβει. Το μήνυμα αυτό χρειάζεται να ενστερνιστούμε και να κρατήσουμε από την ημέρα αυτή και να θελήσουμε όλοι μας να το κάνουμε πράξη και όχι να μένουμε σε κούφια λόγια χωρίς περιεχόμενο.

 

 

Τότε και μόνον τότε το Πένθος γι ´ αυτούς τους νεκρούς θα έχει νόημα και η Μνήμη του παρελθόντος θα έχει αξιοποιηθεί σωστά για να μετατρέψει την Ελπίδα για ζωή σε ζωντανή πράξη ελευθερίας και δημοκρατίας.

 

 

Σας ευχαριστώ.

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ

ΔΙΣΤΟΜΟΥ ΑΡΑΧΩΒΑΣ ΑΝΤΙΚΥΡΑΣ

 


ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΣ

 

Share Link: Share Link: Bookmark Google Yahoo MyWeb Del.icio.us Digg Facebook Myspace Reddit Ma.gnolia Technorati Stumble Upon